Wolność marzeń

Wiatr,
Niebo,
Chmury,
Słonce,
Ja i moje skrzydła
Zaniosą mnie dalej niż innych.
Pod sam nieba błękit.
Tam gdzie jeszcze nikt nie dotarł.
Wiatr targa me włosy,
Podnosi do góry skrzydła.
Chce wzlecieć dalej i dalej.
Jeszcze nacieszę się wiatrem,
Jeszcze nacieszę się słońcem,
Teraz chce zdobyć niebo.
Słońce…większe i piękniejsze niż zawsze.
Chmury…lekko po nich stąpam.
Niebo…nigdy nie było bliżej.
Wiatr…dziś wieje tylko dla mnie.
Wolność…nareszcie moja!

Napisała: Barbara dnia: 10/11/2007 o 18:22 Kategoria: Wiersze. Link. kanał RSS tego wpisu. Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

2 Komentarz

  1. Ewa Klimczak
    Posted 11/01/2008 at 13:36 | Permalink

    Mam takie zdjęcie, na szczycie góry, może nawet małej górki, na którą wspinałam się wierząc,że jesli tam dotrę uchwycę coś nieosiągalnego. Im mniej miałam sił, im mocniej wiatr wiał mi w twarz , tym bardziej wierzyłam w sukces.Kiedy przeczytałam to, co napisałaś, właśnie to poczulam na szczycie tej góry. Chyba nie znam sie na poezji ale “to ” właśnie przypomniało mi,że wolność to wiatr wiejący mi w twarz. pozdrawiam.

  2. Ania
    Posted 18/02/2008 at 11:44 | Permalink

    Podoba mi się w Twoim pisaniu szczególnie to, ze nawiazujesz do przyrody, że poniekad wpisujesz człowieka (peela) w tę dowieczną harmonię z naturą. Dzięki temu podmiot uzyskuje wew. spokój i taką pierwotną radość bycia wolnym.
    pozdrawiam.

Komentarz

Twój e-mail nie bedzie nigdy publikowany. Pola wymagane *

*
*