Barbara Rusak

Mógł patrzeć na nią godzinami,
Kupować prezenty,
Dbać o nią,
Zajmować się nią.
Lecz ona zawsze pozostawała zimna,
Chłodna, opanowana.
Kochał ją całym sercem.
Nieliczni znajomi mówili:
Zostaw ją, zapomnij.
A on samotny, kochał ją,
Jedyną przyjaciółkę,
Jedyną towarzyszkę.
Aż w końcu odeszła.
Opuściła go bez pożegnania.
Poczuł się taki samotny.
W cichym domu,
Wałęsał się bez celu.
I tylko pusta doniczka
Przypominała mu ją.
Jego piękną Różę.