Barbara Rusak

Samotna pośród tysiąca innych.
Smagana wiatrem, deszczem, śniegiem.
Ubita z błota.
Powrastana trawą.
Skrywająca swą krwawą tajemnice.
Dziś już nikt o niej nie pamięta.
I tylko deszcz płacze nad jej mieszkańcem,
I tylko deszcz pamięta jego wojenne tajemnice.

Noc. Bezsenna jak wiele innych.
Deszcz powoli wystukuje rytm.
Księżyc i gwiazdy mrugają przez mgłę.
A myśli płyną bezsenna doliną.
Płyną bez końca,
Aż nie znasz początku.
Mój płacz rozdarł chmury.
Szloch wyrwał się z mej piersi,
By pościągać się z wiatrem.
Świt. Me łzy ostatnie
spadły na parapet.
Nadeszła nadzieje
wraz ze wschodem słońca.
Nowy dzień nastał.
Brzask to piękna pora.
Wtedy wszystkie myśli są lepsze.
Lecz ja jeszcze czekam [...]

Gram jak aktor na scenie.
Przez pierwsze minuty mając swą sławę.
A schodząc nikt nie poprosi o powtórzenie.
Ukryta pod kloszem,
Który inni atakują,
A z pod którego nie chcę wyjść.
A gdy zejdę ze sceny nikt mnie nie zapamięta.

Duma rozpala mą duszę.
Radość wypełnia me serce.
Energia rozpiera me ciało.
Mam ochotę skakać z radości.
Krzyczeć do nieba
I tańczyć wesoło.
Dziękuje że doczekałam tak
Radosnej chwili.
Dziękuje że nie postąpiłam
pochopnie.
Lecz jedno mnie smuci,
Dlaczego nie możemy być
Wiecznie szczęśliwi?
Dlaczego tak mało szczęścia,
gdy tak dużo nienawiści?
Lecz teraz cisza.
Nie czas na pytania.
Ma dusza się raduje,
Energia mnie rozpiera.